BenDeliMiyim?

Katran gibi yoğun, zifiri karanlık gibi uçsuz, içinden korkunç yaratıklar çıkaran, sahipsiz çığlıkları şehrin uğultularıyla yoğurmuş bir gece yarısı gibi kara mürekkepler akıyor kalemimden. Kalem, beyaz kağıda mürekkebinin siyahlığından daha da kara kelimeler döküyor. Loş ışıklı bol rutubetli koridorlar gibi uzarken satırlar, ben yeni umutsuzluklar inşa ediyorum kalbimin sit alanına. Ömrümün sen köşesini kapattım yeni acılara. Çadır kentler kurdum zihnimin orta yerine. yıkılmış hayallerden kalanları yaşatmaya çalışıyorum.
Saatler geçmiyor. Ve her bakış onu daha da yavaşlatıyor sanki. Neden zaman geçsin istiyorum ki onu da bilmiyorum. Belki de her şeye ilaç zannediyor onu aklım. Bana en çok benzeyen, her bakışımda beni kendine benzeten, baş ucumda öylece durup susuzluktan kıvrana kıvrana boyun büküp ölen çiçekleri seyrediyorum. Onlar da beni seyrediyorlar yavaş yavaş ölüyorlar…
ölüyorlar…
…
Ölüyoruz!…

Kısa mesaj gönderirken 160 karaktere sığmakta zorlanıyorsanız bunun suçlusu ile tanışmaya hazırlanın…

Kısa mesaj günümüzde özellikle genç kullanıcıların vazgeçemedikleri bir özellik. Fakat bir de şu 160 karakter sınırı olmasa… Sırf bu yüzden pek çok kullanıcı kısaltmalar kullanmak zorunda kalıyor. Ama neden kısa mesaj 160 karakter ile sınırlı? Niye 150 veya 200 değil de 160? Bunun sebebinin teknik bir zorunluluk ile ilgili olduğunu düşünebilirsiniz. Fakat işin gerçeği, bu 160 karakter sınırının herhangi bir teknik sebebi yok. Bunun tüm suçlusu Friedham Hillebrand adlı bir Alman.

1985 yılında, iletişim araştırmacısı olan Friedham Hillebrand ve bir kaç meslektaşının önemli bir görevi vardı. Görevleri taşınabilir telefonların görüntüleyebilecekleri metin tabanlı mesajlar ile ilgili standartları oluşturmaktı. Hillebrand bir mesajın en fazla kaç karakter içerebileceğine karar vermeliydi. Daktilosunun başına oturdu ve yazmaya başladı. İnsanların bir kısa mesajda yazmaları muhtemel rastgele notlar ve sorular yazarak bütün bir kağıdı doldurdu. Sonra bu notların hepsini okudu. Görünüşe göre 160 karakter her kullanıcı için fazlasıyla yeterli olacaktı ve o günden sonra 160 karakter standart olarak kabul edildi.

Sevgili okurlarım , Sevgili blog takipçileri, Sevgili ziyaretçiler,

Kimi kandırıyorum ki siteme googlebot’tan baska devamlı olarak giren yok. Benim için çok da önemli değil aslında yazımın kaç kişiye ulaştığı. Önemli değil evet çünkü ben okunmak için değil yazmak için yazıyorum. Edebiyatçı saysaydım kendimi "Sanat için sanat" görüşündeyim derdim. Uzun zaman olmuş bakıyorum hep kendimi anlatmışım. yine de yetinmemişim içimde paylaşımcı bir ruh var. Bunu doyurmak için çeşitli forum sitelerinin takipçisi olmuşum. Ama yine doymamışım. Adiyamania.com’u kurduk arkadaşlarla paylaşalım bir şeyler diye. Bu arada ben okulumdan hiç bahsetmemişim. Efem ben Adıyaman’da okuyorum demişim hakkımda sayfasında ama ne okuyorum ne yazıyorum hiç bahs açmamışım. Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde okumaktayım şu an üçüncü sınıftayım, ve sırf sınıfımla uyumlu olsun diye üçüncü sınıf bir öğrencilik hayatı yaşamaktayım. Sözü paylaşmaktan paylaşımcılıktan açtım nereye gittim yahu. Durun bağlıyorum .Evet şimdi ben edebiyatçı olarak, gerek eski yazılı metinler olsun, gerekse edebiyat üzerine kaynaklar, kaliteli kaynaklar paylaşım sitelerinde ya yok ya da çok az. O yüzden forum.bendelimiyim.com alt alan adıyla edebi ve edebli bir paylaşım sitesi/forumu kurmaya karar verdim. Forumumuz şu anda yayında dilerseniz gezebilirsiniz. forum.bendelimiyim.com sitede eski yazılı metinler, osmanlıca metinler ver. Aslında tüm bunları, forumda paylaştıklarımı, blogumda paylaşmayı düşünüyordum ama blog sisteminin kategorilemesi dosyalara ve konulara ulaşımı oldukça zorlaştırıyordu. o yüzden tek çare forum’du nitekim öyle de oldu. Forum hakkında görüş ve önerilerinizi bekliyorum. Ayrıca forumda paylaşımda bulunmak isteyen arkadaşlar benimle irtibata geçebilirler. Edebiyat öğrencileri tercihimizdir. Özellikle metin şerhi konusunda kalabalık bir kadro olmalı çok sesliliği sağlamalıyız. Tekrar görüşmek üzere hoşçakalın.

Hastalık, ne kötü şey. “Bunu yeni mi anlamış bu adam” diyeceksiniz şimdi. Hatta bir hastalık geçirmekte olduğumu düşüneceksiniz. Çünkü en korkunç şey insanın kendi başına gelen şeydir öyle değil mi?
Dedem hasta!…
Elli gündür konuşmuyor yemiyor içmiyor. Serumla besliyorlar. Eline diken batsa içim cız eden dedem öylece bakıyor. Bakıyormuş. Ben şimdi adıyaman’dayım dedeme 900 kilometre, ya da 1 gün uzakta. Dedeme arka arkaya felç gelmiş. Gidip görmem lazım. Devamını okuyun »

Yolculuk, artık sevdiğim bir şey oldu. Sadece on sekiz saatten az olduğu zamanlarda. O yüzden eskisi gibi dünyanın en beter işkencesi olmuyor benim için. “Bir posta katarı gibi siyah dumanlar dökerek; gamdan dağlar aşarak” gidiyorum. üDS’ye girmek için. Yorgun uyuklayan şöförler için bestelenmiş bir şarkı çalıyor, tam da böyle:

Tekerlekleri yamalı asfaltları,bir ağustos susuzluğuyla için cesur otobüs pencerelerinden bir baş kayması ile görülenevrensel kadınların iki büklüm çapa yaptıkları tarla kenarlarınd, çığlak ayakları yumuşak topraklara batmış ırgat çocuklarının, bir ellerinde bayat bir ekmeği kemirirken diğer ellerinde yemyeşil bir soğan… Devamını okuyun »

“Issız Adam” sinema.com’da “gişe rekoru kırmasa da üstüne konuşulma rekoru kırdı” cümleisne rastladım. Hak vermemek elde değil. Film üstüne düşünme rekorunu da benim kırdığımı, buradan ilan etmek istiyorum.  Çünkü gerçekten de “kalbümdeki bir noktaya” temas etti.

Size yaptığım şu kolajı izletmek istiyorum. (Filmi izlemediyseniz eğer bu kolajı izlemeyin. Sesleri duyma çabasına girip hiçbir halt duyamayınca gıcık olabilirsiniz. Filmin tamamını izleyeince daha vurucu olan bazı sahneler size saçma gelebilir.)

Devamını okuyun »