Her sene bütünleme sınavları yüzünden “yarıyıl”ım tam yıl mahvolurdu. Memleket özlemiyle dolan kalbim, kulaklarımı arabesk şarkılara meyleder, öğrenci evi yemeklerinden belediye çöplüğüne dönmüş midem durmadan yanardı. Başıma gelen her kötü şeyi memlekete gidemeşime bağlar, memlekete gidemeyişimi de bütünleme sınavlarına kalışıma iliklerdim. Bu düğümlü hikayelerimin muhayelâtında; kötü karakter, hasım kişi, her defa bir ya da ayrı ayrı; ama huyları bir, hocalar rol alırdı. Başarılarım bana başarısızlıklarımın hocalara ait olduğu üç sene geçirdim burada. Her sene beş büt. yüzünden memlekete gidemeyerek.
Ama bu sene işler değişti.
Bütünleme sınavına kalmadan geçtim.
Ne abarttım değil mi:)
Ne zannettiniz.
Çok değişik bir hikaye anlatacağımı mı?
Boşveeer!..

Özetle bütünleme sınavlarına kalmadan geçtim bu sene ben.  Kendimle gurur duyuyorum yahu.